Tytuł: Kocham Paryż
Tytuł oryginału: J'adore Paris
Autor: Isabelle Lafléche
Seria/cykl: losy Catherine Lambert #2
Data premiery: listopad 2013
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Liczba stron: 352
Catherine może
odetchnąć. Właśnie kończy z toksyczną pracą w Edwards & White, wyjeżdża z
Nowego Jorku do Paryża, gdzie czeka na nią ukochany Antoine, i zaczyna swoją
pracę marzeń – jako prawnik w domu mody Diora. Ma wyśnione stanowisko,
cudownego mężczyznę, przyjaciół, rodzinę zaraz obok siebie, Rikasha!, piękne
mieszkanie z Antoine’em… Żyć, nie umierać!
Ale
bajki też mają swoje zakończenie. Nic nie może wiecznie trwać. Nowa praca wcale
nie jest tylko papierkową robotą, a czymś trochę… niebezpieczniejszym.
Zamieszana w porachunki z fałszerzami Catherine wkrótce staje się ich celem.
Telefoniczne i esemesowe pogróżki to dopiero początek. Na dodatek sprawy między
nią a Antoine’em nie układają się najlepiej… Czyżby powrót do Paryża był
błędem?
„Teraz rozumiem, czemu tak
nalegała, żebym rozejrzała się za inną pracą, kiedy harowałam w Edwards &
White. Wiedziała, że w głębi duszy nie jestem szczęśliwa, a moje serce jest
gdzie indzie. Ponieważ sama tak długo tłumił swoje marzenia, bała się, żebym ja
też nie cierpiała z powodu wyboru złej ścieżki kariery.
W końcu maman
zawsze wie najlepiej.”
I
nadeszła kontynuacja przygód Catherine! Po ciekawej pierwszej części wprost nie
mogłam doczekać się kolejnego tomu. Nie trzeba było długo czekać, bo Kocham Paryż pojawiło się bardzo szybko
i pozwoliło dalej kontynuować towarzyszenie Catherine w jej codziennych
zmaganiach z światem biznesu. Drugi tom niósł ze sobą nowe sytuacje, nowych
bohaterów i troski postaci, ale również pewne ryzyko, dosyć często zauważane przy
seriach – czy druga część będzie lepsza? Gorzej jest, kiedy wcale nie pobija
poziomu poprzedniej. Pierwszy tom zrobił na mnie całkiem dobre wrażenie, więc
co mogę powiedzieć o drugim? A no, troszkę mogę.
To,
co lubię w seriach, to ponowne wkraczanie do tego samego świata. Świat
Catherine, chociaż inny przez zmianę miejsca zamieszkania i pracy, wciąż jest
taki sam. Sama Catherine na całe szczęście nie zmieniła się na gorsze – wciąż
pozostawała tą samą zabawną,
ambitną prawniczką, która uwielbiała spełniać się
zawodowo i pracować. Jej miłość do pracy trudno było zauważyć w Kocham Nowy Jork, ponieważ Edwards &
White wcale nie dostarczało powodów do kochania. Za to teraz Catherine odkryła
swój cel – a jest nim dom mody Dior.
Tak
jak w poprzedniej części, tak i w tej można zauważyć, że pani Laflèche nie
popisała się przy kreacji bohaterów. Postacie są troszkę… papierowe. Ale tylko
troszkę! Problem polega na tym, że nie bardzo potrafiłam podzielać emocji
bohaterów. Kilka razy było mi smutno z powodu sytuacji Catherine, zwłaszcza wtedy,
kiedy wszystkie problemy spadły na nią prawdziwą lawiną, lecz oprócz tego… w
ogóle. Postacie wciąż są tymi samymi, dobrze znanymi z Kocham Nowy Jork, ale bez żadnej iskry, która mogłaby je ożywić.
Na
szczęście zaszła mała pozytywna zmiana w Catherine. Wcześniej istniała dla niej
tylko praca, a całe swoje życie poświęciła na zdobycie zawodu i znalezienie
odpowiedniego miejsca pracy. Tym razem jej postawa ulega zmianie. Chociaż
odlazła swoją idealną pracę, zwalnia tempo i postanawia więcej czasu poświęcić
ukochanemu, matce oraz swoim przyjemnościom. Ta rzecz bardzo spodobała mi się u
Catherine. Czasami miałam wrażenie, że ona i Antoine, pod względem poświęcenia
się dla pracy, zamienili się miejscami!
Zmienia
się miejsce akcji, zmieniają się zwyczaje. Teraz jesteśmy w romantycznym
Paryżu, w ojczyźnie Catherine Lambert i Antoine’a. Doprawdy, nie wiem jak
autorka to robi, ale znów świetnie odzwierciedliła klimat miasta miłości.
Przecież tak się nie da! Wcześniej naprawdę dobrze poradziła sobie z hałaśliwym
Nowym Jorkiem, z kolei teraz naprawdę prostymi (wręcz banalnymi) słowami
utworzyła niesamowity klimat Paryża. Czytając, miałam wrażenie, że już tam
byłam. Z pewnością gdyby ktoś zapytał się mnie „Czy byłaś kiedyś w Paryżu?”
odpowiedziałabym „Pewnie! Tam jest… Zaraz, zaraz, to była książka… Nie, nie
byłam”. Podziwiam panią Laflèche za umiejętność tworzenia cudownej aury wokół
powieści. Bez dwóch zdań jest to ogromny plus książki, który dodaje jej uroku.
Oprócz
tego panią Laflèche podziwiam również za bardzo przyjemny styl i prosty język. Kocham Paryż czyta się bardzo, bardzo
szybko. Jeśli chcecie przeczytać lekką, prostą lekturę na jeden wieczór,
sięgnijcie po Kocham Nowy Jork i Kocham Paryż. Z pewnością spełnią Wasze
wymagania. Pani Laflèche świetnie prezentuje swój dobry warsztat pisarski. Nie
jest on perfekcyjny, celujący, czy bardzo dobry, lecz po prostu dobry. W sam
raz dla niewymagających wiele czytelników lub dla tych, którzy chcą się
odprężyć.
Drugiej
części nie brakuje humoru. W pierwszej był, ale tutaj jest go zdecydowanie
więcej. A to dzięki komu? Jeśli macie na myśli duet Rikasha i Catherine, to
macie absolutną rację. Co jak co, ale tych dwoje są naprawdę świetni! Może i
mają w sobie coś z schematyzmu, ale nie brakuje im poczucia humoru i zabawnego
błysku w oku.
Jest
całkiem sporo plusów, lecz są też minusy. W przypadku Kocham Paryż jest… jeden. Hm, tylko jeden, ale troszkę – a
przynamniej tak mi się wydaje – ważny. O co chodzi?
Do
Kocham Paryż nie mam wielu
zastrzeżeń; było zabawnie, ciekawie, miejscami smutno, ale ogólnie rzecz biorąc
pozytywnie. Tak jak w poprzedniej części, tak i tu autorka uczy, że granie nie
fair i oszukiwanie dużo nie zdziałają, bo prawda i tak wyjdzie na jaw. Niestety
w czasie czytania drugiej części miałam wrażenie, że Catherine żyła w swoim
świecie, a ja w swoim. Co prawda niesamowity klimat Paryża często udzielał mi
się w czytaniu, ale nie sprawiał, że żyłam powieścią. Pani Laflèche bardzo
dobrze przybliżyła nam Paryż jako miasto, ale nie przybliżyła świata Catherine,
jakby coś go blokowało… Lubicie to wrażenie w czasie czytania, kiedy zdajecie
sobie sprawę, jesteście częścią świata książki, którą pochłaniacie? Cudowne,
prawda? W przypadku Kocham Paryż
niestety tak nie było. Wydawało mi się, że czytam Kocham Paryż przez szklaną taflę wody. Nie dochodziły do mnie żadne
dźwięki ani emocje, a jedynie same obrazy, lekko zmarszczone szybkim tempem
powieści. Trochę mi przykro z tego powodu. W przypadku Kocham Nowy Jork było trochę inaczej. Tak jakby autorka zrobiła
niewidzialną barierę między światem Catherine a światem czytelników.
„Chociaż wszystkie kochamy modę,
powinnyśmy też szukać lekarstwa na to ciągłe niezadowolenie. Poszukiwania mogą
okazać się długie i żmudne, nagroda jest jedna bezcenna. Nazywa się
samoakceptacja.”
Dodając
dwa do dwóch – Kocham Paryż to lekka,
przyjemna, pełna humoru lektura na zimne wieczory. Ot, ciekawa przygoda z moimi
ukochanymi bohaterami! Polecam. Może nie jest to literatura wyciskająca łzy z oczu,
dostarczająca całej gamy emocji i Bóg wie jeszcze jaka, ale świetnie spełni się
w roli powieści na odprężenie. Kocham
Paryż pozwala nam poczuć się Catherine – jak kobieta, która ma miliony
możliwości, nie przejmuje się jutrem i żyje tym, co jest teraz. Miło było
odwiedzić z nią tyle markowych sklepów i kupić tyle drogich rzeczy! Paryż to
istny luksus!
„Niektórzy mówią, że jeśli życie
podsuwa ci cytryny, to zrób z nich lemoniadę. Ja mówię: kiedy inni uważają, że
to wszystko twoja wina, napij się wina.”
7/10
.jpg)
