034. Ka Hancock - "Tańcząc na rozbitym szkle"

Tytuł: Tańcząc na rozbitym szkle
Tytuł oryginału: Dancing on broken glass
Autor: Ka Hancock
Data premiery: 7 lutego 2013r.
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Liczba stron: 608
 
 
Oboje przeżywają swój własny koszmar: nad nią ciąży rodzinna klątwa raka piersi, on zmaga się z chorobą afektywną dwubiegunową. Pomimo wad genetycznych, ponurej przeszłości i niekoniecznie dobrych wizji na przyszłość dają sobie szansę. Jednak aby coś zyskać, trzeba coś stracić – w tym wypadku jest to możliwość posiadania dzieci. Pomimo tego są szczęśliwi, radośni i szaleńczo w sobie zakochani. Miłość nie traci na sile nawet po jedenastu latach bycia razem.
Życie chce inaczej. Ułożone po ślubie zasady ich małżeństwa przestają obowiązywać Lucy i Mickeya, kiedy dowiadują się, że dziewczyna jest w ciąży. Tak jak przed jedenastu laty, tak teraz muszą na nowo zdefiniować swój związek.

Chciałam odpocząć od romansów paranormalnych i przeczytać coś innego. Szukałam lektury, która mogłaby wciągnąć mnie do świata i nie wypuścić z niego przez długi czas. Kiedy w zapowiedziach ujrzałam Tańcząc na rozbitym szkle, wiedziałam, że po prostu muszę przeczytać tą książkę. Opis zupełnie mnie oczarował, nie wspominając już o tytule i ciekawej okładce. Jak wypadło moje spotkanie z debiutancką powieścią pani Hancock? Nie wiem jak ująć to w słowa. Może najprościej: rewelacyjnie.


Na początku zastanawiałam się, jak autorka sprosta ułożonej przez nią historii. W końcu temat nie jest łatwy. Mamy dwóch bohaterów, oboje wiedzą, co to jest cierpienie i ból, ich przyszłość jest pod znakiem zapytania, a do tego pojawia się dziecko. Posiadanie maleństwa to ogromna odpowiedzialność oraz poświęcenie, a przecież sami ze smutkiem musieli dopisać do swojego regulaminu punkt „Żadnych dzieci”. Pozwoliłam, aby pani Hancock swoim magicznym, lekkim i wciągającym stylem oraz niesamowitą grą słów wprowadziła mnie do wykreowanego przez nią świata.
Mogę tylko podziwiać wykreowaną przez autorkę Lucy; kobietę zdeterminowaną, silną i nieustraszoną. Pomimo bardzo przerażającej choroby męża zostaje z nim i obiecuje podążać tą samą drogą – drogą wyboistą, pełną ostrych zakrętów, kamieni, stromą i niebezpieczną. To samo tyczy się Mickeya, który za wszelką cenę chciał walczyć ze swoimi wewnętrznymi demonami. I któż mógłby pomyśleć, że takie małżeństwo może przetrwać?
                Pani Hancock świetnie wykreowała również postaci drugoplanowe. Każda z trzech sióstr ma zupełnie innych charakter. Lily cieszy się ze szczęścia bliskich osób jak ze swojego i jest największym oparciem Lucy. Główna bohaterka, jak wcześniej wspomniałam, nie boi się ani zagrażającego jej raka piersi, ani choroby ukochanego, z kolei Priscilla to kobieta sukcesu dążąca do ostatecznej perfekcji. W relacjach między siostrami można zauważyć ogromną miłość. Za bohaterów daję ogromnego plusa.

„Roześmiałam się, ponieważ mieliśmy już małą kolekcję podobnych drobiazgów. I każdy z nich symbolizował kolejną burzę, która nas nie zniszczyła, dlatego były takie ważne.”*
(str. 149)

Dzięki dwóm różnym punktom widzenia (Lucy i Mickeya) możemy bliżej poznać całą sytuację. Świat z perspektywy Mickeya zostaje przedstawiony jako notatki w jego dzienniku, zaś Lucy pełni rolę narratorki. Autorka postanowiła przybliżyć nam również losy bohaterów podczas ich wzajemnego poznawania się. Taki zabieg bardzo mi się spodobał, bo od samego początku jesteśmy świadkami wszystkich nieszczęść, które Lucy i Mic przeszli razem – pierwszy atak Mickeya, walka z rakiem Lucy, śmierć obojga rodziców sióstr, chwile zwątpienia oraz radości.
Z przedstawieniem miejsca akcji autorka również poradziła sobie na medal. Miejsce urodzenia panien Houston – Brinley –  to mała mieścina nad morzem. Tam wszyscy się znają. Obraz przytulnego miasteczka pełnego znajomych ludzi stanowi naprawdę miły dodatek do cudownej historii Lucy i Mickeya, bo w naprawdę trudnych chwilach to właśnie ci mieszkańcy Brinley będą przy państwie Chandler. W tym miejscu również wielki plus.

Nie jest to powieść, w której dominują seks, zdrady i wszystkie inne charakterystyczne dla XXI wieku „dodatki”. Tutaj spotkacie tylko najczystszą miłość, oddanie, poświęcenie oraz potwierdzenie słów, że śmierć ani cierpienie nie jest w stanie zniszczyć zakochanych w sobie ludzi. Jesteśmy świadkami tylu najróżniejszych chwil w życiu Lucy i Mickeya, w których zawsze trzymali się razem i walczyli o siebie, że nie jest możliwe to, iż tych dwoje mogłoby żyć osobno. Od dawna nie spotkałam książki, w której wyrazy miłości potrafiłyby tak chwycić za serce oraz wycisnąć łzy z oczu. Czegoś takiego potrzebowałam i jeśli Wy też oczekujecie czegoś podobnego, koniecznie musicie sięgnąć po Tańcząc na rozbitym szkle.
Z bestsellerowej książki pani Hancock możemy wyciągnąć kilka ważnych lekcji. Ilość morałów zawartych pośród tych 605 stron jest ogromna! Z tak głęboko przemawiającą historią nie spotkałam się nigdy w życiu. Przy wszystkich nieszczęściach Lucy i Mickeya zaczęłam na poważnie myśleć o swoich „problemach”. To niewiarygodne ile bólu oraz łez może utrzymać na swoich barkach dwoje chorych ludzi, którym nikt nie daje szansy na wspólne życie i pełnienie roli męża oraz żony. To nieprawdopodobne, ile siły ma w sobie napędzana wolą walki kobieta oraz zniszczony przez wewnętrzne demony mężczyzna. To zadziwiające, jak tych dwoje ludzi podąża tą samą drogą, ręka w rękę, w tym samym tempie, nie zwracając uwagi na przeszłość. Oni żyją teraźniejszością.

„Lucy, każde małżeństwo to taniec, czasem kłopotliwy, czasem dający wiele radości, a przez większość czasu po prostu spokojny. Z Mickeyem zaś czasami będziesz musiała tańczyć na rozbitym szkle.”*
(str. 179)

Podsumowując:
Tak diabelnie dobrej książki nie czytałam od dawna. Co jest w niej cudownego? Wszystko! Bohaterowie, miejsce akcji, mądrości płynące ze słów postaci, morały, decyzje… Rzadko płaczę nad książkami, ale przy tej powieści wylałam morze łez. Jeszcze nigdy nie bałam się tak końca. Strach przed ostatnimi stronami sięgał zenitu, a z każdym przeczytanym rozdziałem czułam, jak coś we mnie pęka i napełnia moje oczy łzami. Cholernie drżałam i błagałam, aby ten cały koszmar, na który od początku przygotowuje nas autorka, okazał się kłamstwem. Czy tak było? Nie powiem. Nie pisnę ani słówka. Nie znalazłam żadnych wad, które zaszkodziłyby cudownej powieści pani Hancock. Ta książka po prostu czaruje, wciąga, trzyma w napięciu i nie pozwala oderwać się ani na chwilę. Kiedy musiałam na moment odłożyć ją na bok, moją głowę zaprzątały pytania: co będzie dalej? Co zrobią w tej sytuacji? Dlaczego akurat teraz?! Żyłam tą historią przez kilka dni i nawet teraz, parędziesiąt godzin po smutnym rozstaniu się z literackim cudem, nie opuściłam Brinley oraz domu Lucy i Mickeya.   
Dzięki tej wzruszającej, pełnej smutku, niesprawiedliwych wyroków, nagłych zwrotów akcji i miłości historii autorka udowadnia nam, że można z uśmiechem tańczyć nawet na rozbitym szkle.

10/10 
+ The best of all

Za cudowną i wzruszającą lekturę, która na długi czas pozostanie w mej pamięci, dziękuję Młodzieżowemu Klubowi Recenzenta

 
   *Tańcząc na rozbitym szkle, wyd. Prószyński i S-ka, 2013

033. Kazimierz Trybulski - "Za rzeką czasu"

Tytuł: Za rzeką czasu
Autor: Kazimierz Trybulski 
Data premiery: luty 2013r.
Wydawnictwo: WAM 
Liczba stron: 300
 
 
„Niezwykła podróż do przeszłości.
Wyprawa, po której nic już nie będzie takie samo…
Alicja i Karolina to dwie zwyczajne, żyjące współcześnie gimnazjalistki. Czeka je niesamowita wyprawa do czternastowiecznego Grudziądza. Ich zadaniem jest ratowanie życia rycerzowi Bogumiłowi, chorążemu Ziemi Chełmińskiej. Dziewczyny gości syn Bogumiła, Karol, i on zapoznaje je z rycerskimi obyczajami oraz życiem w zamku swojej rodziny i mieście. Ważna misja okazuje się pretekstem do wejścia w fascynujący świat rycerskiej epoki krzyża i miecza.
”

Wyobraźcie sobie, że macie do spełnienia misję w przeszłości. Aby wypełnić swoje zadanie musicie cofnąć się aż siedemset lat wstecz do Polski w epoce średniowiecza, gdzie mężczyźni szkolili się na rycerzy, a damy oddawały się kobiecym rozrywkom. Jest to także czas wojen, pełen niebezpieczeństw i krwawych walk, jak również okres ogromnej wiary w Boga i całkowitego oddania się religii. Czy dwie normalne nastolatki z XXI wieku dadzą sobie radę 1310 roku?

Rzadko spotykane są książki, których akcja toczy się w średniowieczu, a w dodatku w Polsce. Za rzeką czasu było moim pierwszym spotkaniem z polską literaturą historyczną. Bądź co bądź, ale temat jest naprawdę ciekawy. Przygoda Alicji i Karoliny zapowiadała się bardzo miło – dwie gimnazjalistki przenoszą się do XIV wieku, aby tam wypełnić swoją misję. Interesujący opis także zrobił swoje. Jako miłośniczka średniowiecznej Polski i historii, napełniona pozytywnymi emocjami przeszłam do lektury. Jak było? Zanim przejdę dalej, powiem tylko, że Za rzeką czasu okazało się dobrym wyborem.

Alicja i Karolina to siostry – pierwsza odrobinę starsza od drugiej. Poznajemy je podczas ich pobytu u dziadków w czasie wakacji. Na początku wydały mi się całkiem miłymi postaciami w dziele pana Trybulskiego, lecz z każdą przeczytaną stroną i mijanym rozdziałem w ich zachowaniu dostrzegałam sztuczność. Autor za wszelką cenę chciał Alicję przedstawić jako tą mądrzejszą, dojrzalszą siostrę, Karolinę zaś jako zadziorną, pyskatą dziewczynę. Byłoby perfekcyjnie, gdyby pan Kazimierz nie chciał za wszelką cenę trzymać się wyznaczonych cech charakteru. Trochę dodatków, a całość wyglądałaby zupełnie inaczej. To samo tyczy się Karola, rycerza zajmującego się przybyszami z przyszłości – wyraźnie ukazana jego osobowość, ale brak jakichkolwiek urozmaiceń. W pewnym momencie postacie stały się dla mnie odrobinę nudne, co utrudniało mi dalsze zagłębianie się w historie dwóch sióstr. Za kreację bohaterów daję małego minusa.
Akcja nie gna do przodu, ale też nie wlecze się niemiłosiernie. Jest raczej dla czytelników, którzy lubią spokojne tempo, w którym jest czas na poznanie każdego szczegółu świata przedstawionego. Osobiście jestem zwolenniczką wartkiej akcji, a co za tym idzie rosnącego napięcia oraz wstrzymywania oddechów w mrożących krew w żyłach chwilach, dlatego z niewielkim trudem przechodziłam do kolejnych rozdziałów. Wady akcji na szczęście zasłaniał świetny obraz XIV-wiecznego Grudziądza. Tak dobrze skonstruowanego historycznego tła nie spotkałam w żadnej innej książce – wszystko zostało uwzględnione wraz ze szczegółami, począwszy od architektury, aż po zwyczaje, stroje, kulturę i język. W trakcie lektury spotykamy się z opisami historycznych postaci oraz miejsc, dzięki czemu całość wydaje się żywcem wyjęta z prawdziwego obrazu Polski na początku 1310 roku. Pomaga to przybliżyć czytelnikowi życie na średniowiecznym dworze. Za rewelacyjną naukę historii daję dużego plusa.
Chociaż Za rzeką czasu ma świetny dodatek w postaci autentyczności niektórych elementów, podczas czytania zabrakło mi tego czegoś, co ciągnie mnie do lektury. Po prostu mogłam odłożyć książkę i nie czytać jej przez jakiś czas, bo nie porywa tak bardzo jak inne powieści. Owszem, historia Karoliny, Alicji oraz Karola jest interesująca, jednak brakuje jej tej magii, która nie pozwalała mi oderwać się od książki. Im bliżej końca, tym wydarzenia są ciekawsze, lecz nie nadaje to uroku dziełu pana Trybulskiego.
O ile preferuję narrację trzecioosobową, tak w tym wypadku uważam, że przygody sióstr byłyby lepiej przedstawione w pierwszej z podziałem na role. Czułam, że przy obojętnie jakiej czynności dana postać wygląda trochę sztucznie, nienaturalnie. Być może jest tak ze względu na język, jakim posługuje się autor. Miałam wrażenie, że czytam książkę dla dużo młodszych czytelników. Styl pana Trybulskiego jest naprawdę lekki i przyjemny, z kolei język najprostszy na świecie. Pewnie ta prostota tak wpłynęła na mój odbiór, bo jestem przyzwyczajona do barwnych opisów oraz ciekawych dialogów. Nie jest to wadą, ale dla wymagającego czytelnika może być trochę nużące.
Pragnę również nadmienić, że od bardzo dawna nie czytałam książki z… obrazkami. Przyzwyczaiłam się do własnej wizji bohaterów oraz miejsc, a tu takie zaskoczenie! Ilustracje są stworzone przez samego autora. Pięknie narysowane obrazki oddają klimat książki i widać po nich, że pan Kazimierz wie naprawdę dużo o średniowieczu. Tak samo jak w czasie lektury, tak i tutaj każdy szczegół jest wiernie przeniesiony na papier. Za ilustracje, dzięki którym przez chwilę mogłam poczuć się jak kilkuletnia czytelniczka, stawiam plusa.

Podsumowując:
Pomimo tych wszystkich wad, Za rzeką czasu jest przyjemną, lekką książką. Polecam ją miłośnikom historii i dobrych książek z świetnie rozwiniętym tłem historycznym. Nawet jeśli nie macie tej pozycji w planach, a możecie ją przeczytać, zachęcam. Zapewniam, że długo nie zapomnicie spotkania z rycerzami w XIV wieku. Tak przyjemnej lekcji o średniowieczu nie odbyłam nigdy w życiu.

6/10
  

Za możliwość przeczytania tej lektury dziękuję Młodzieżowemu Klubowi Recenzenta

 

032. Ewa Bauer - "Kruchość jutra"

Tytuł: Kruchość jutra
Autor: Ewa Bauer
Data premiery: 19 luty 2013r.
Wydawnictwo: Szara Godzina
Liczba stron: 192








Świat Anny wywraca się do góry nogami, kiedy w komputerze swojego męża znajduje pewien e-mail. Zdesperowana kobieta zabiera dzieci i ucieka od mężczyzny, tracąc do niego zaufanie. W trakcie sprawy rozwodowej na nowo układa swoje życie przy boku nowego partnera; w końcu jest doceniona, szczęśliwa i kochana. Lecz tajemnice z przeszłości bohaterów zagrażają budowanej przyszłości. Jak z całej niebezpiecznej sytuacji wybrnie samotna matka z dwójką dzieci?

Zaraz po przeczytaniu opisu zaczęłam się zastanawiać, co tak strasznego mogło być w tej wiadomości. Musiało być to coś bardzo poważnego, skoro dojrzała kobieta ucieka z domu z dziećmi i składa w sądzie pozew o rozwód. W dodatku chce ograniczyć prawa rodzicielskie męża. Pomysł wydał mi się interesujący i pozytywnie nastawiona przeszłam do lektury. Zaraz na początku bardzo się zawiodłam, a z każdą stroną było coraz gorzej.


W pierwszym rozdziale autorka przedstawia nam życie głównej bohaterki z nowym partnerem i dopiero w drugim wyjaśnia zaistniałą sytuację. Ucieszyłam się, że pani Bauer przeszła do najbardziej interesującej części, bo za żadne skarby nie potrafiłam zgadnąć, co zrujnowało życie Anny. Kiedy autorka pokazała całą kłótnię, aż zaniemówiłam. Prawda jest taka, że sama Anna dokładnie nie wiedziała, co było w tym e-mailu. Przyznajcie, że to naprawdę idiotyczne z jej strony. Dziecinne zachowanie głównej bohaterki na starcie zniechęca czytelnika do dalszej lektury. Czy imię nadawcy  i temat e-maila to wystarczający powód do składania pozwu o rozwód i uciekania z domu, nie czytając treści wiadomości? No błagam! Ludzie uciekają z domu po gorszych przeżyciach, ale na pewno nie po niedoczytanych e-mailach! W tym miejscu ogromny minus.
Po zapoznaniu się z „traumatycznym” przeżyciem Anny autorka przybliża nam jej dalsze losy: sprawę rozwodową, odkrywanie bardzo ważnych dla bohaterów faktów i rozdarcie między poprzednim życiem a tym, które na nią czeka. W trzecim rozdziale (a są tylko cztery) oczekiwałam jakiegoś większego przedstawienia postaci. W poprzednich dwóch nie potrafiłam jasno określić charakteru i wyglądu Anny, Michała bądź Roberta, co powinno być uwzględnione na samym początku, zwarzywszy na to, że książka ma zaledwie 183 strony. Przez resztę przygody z Kruchością jutra nie wiedziałam, czy Anna ma długie włosy, czy jest wysoką kobietą, jak wyglądają jej dzieci itd. Tutaj również bez punktów.
W połowie historii, po pierwszych przypuszczeniach i dowodach, wiedziałam o co chodzi. Było to jasne jak słońce, lecz główna bohaterka nie domyślała się wielu rzeczy. Moim zdaniem takie zachowanie postaci autorka mogła odpuścić, bo nie widziałam sensu w snuciu niemożliwych opcji, skoro i tak wszystko było oczywiste. W związku z tym stawiam minusa.
Aby dolać oliwy do ognia przyczepię się dialogów: były bardzo długie, nudne i męczące, co nie wpływało pozytywnie na całokształt. Zamiast tworzyć barwne dyskusje, dzięki którym czytelnik czuje, że coś dzieje się w książce, autorka zdecydowała się na spore przemówienia zajmujące nieraz półtorej strony.
Ostatni minus należy się za samą główną bohaterkę. Niekiedy jej zachowanie i bezpodstawne oskarżanie niewinnych osób wyprowadzało mnie z równowagi. Gdyby nie zareagowała w tak bezmyślny sposób na tą wiadomość, wszystko skończyłoby się szczęśliwie. Tymczasem poprzez jej nadwrażliwość dochodzi do serii przykrych wypadków.
Aha, jeszcze jedna rzecz, a raczej błąd: jest „Rozdział III” oraz „Rozdział 4”.
Wśród minusów znalazłam jednego plusa: lekkość i szybkość czytania. Akcja toczy się w ciągu kilku miesięcy, styl pani Bauer jest bardzo dobry, pisze przyjemnie, przez co książkę przeczytałam w dwa dni. Gorzej z pomysłem i całą fabułą: na tle innych książek bardzo kuleje.

Podsumowując:
Mnie ta pozycja ani trochę nie przypadła do gustu – oczekiwałam czegoś o wiele lepszego. Zaciekawionych tą historią zachęcam do przeczytania, lecz szczerze wątpię w to, abyście znaleźli w niej coś zachwycającego. Niemniej jednak nie żałuję, że mogłam spotkać się z twórczością pani Bauer.


3/10


Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Młodzieżowemu Klubowi Recenzenta