Tajemnicza liczba 55

Czym jest owa "Tajemnicza liczba 55"? Liczba dni, które pozostały do wakacji? Tytuły ulubionych książek (można podać więcej?)? Może za tą cyfrą kryją się nazwy ulubionych miejsc? Nic z tych rzeczy. "55" to zabawa blogowa, pomagająca poznać blogerom autora bloga. Zaprosiła mnie do niej Nada :) Dziękuję za wyróżnienie! A że ciocia wiedźma uwielbia wszelkiego rodzaju zabawy blogowe i rankingi, nie mogła odrzucić zaproszenia! 
Tak więc przedstawiam Wam moje "55":

10 książek, które bardzo mi się podobały

Naprawdę tylko 10? W mojej biblioteczce jest ponad 100, a połowa z tego trafiła na półkę "Ulubione". No ale jak trzeba wybrać 10... (pierwsze miejsce nie oznacza, że akurat ta jest najlepsza)

1. Córka dymu i kości Laini Taylor
2. Wróżbiarze Libba Bray
3. Gwiazd naszych wina John Green
4. Saga księżycowa. Cinder Marissa Meyer
5. Saga księżycowa. Scarlet Marissa Meyer
6. Tańcząc na rozbitym szkle Ka Hancock
7. Charlie Stephen Chbosky
8. Insygnia. Wojny światów S.J.Kincaid
9. Żelazny cierń Caitlin Kittredge
10. Zatruty tron Celine Kiernan

Oczywiście jest ich jeszcze więcej! Z chęcią dodałabym jeszcze całą serię Dary anioła, Diabelskie maszyny, Wilkołaki z Mercy Falls, dwa tomy Nevermore, trylogię Magiczny krąg, Pocałunek Kier, Fałszywy książę, Deklaracja oraz Oskar i pani Róża, lecz wyczerpałam limit xD

9 książek, które najmniej mi się podobały

(Nie będę owijać w bawełnę - jest ich trochę. Może nawet trochę więcej niż 10)

1. Dotyk. Śmiertelny sekret Laurie Faria Stolarz
2. Kwiat mroku Nora Melling
3. Tożsamość anioła Helena Zelman
4. Porzuceni Meg Cabot
5. Demony. Pokusa Lisa Desrochers
6. Strąceni Gwen Hayes
7. Feral Kate Wild
8. Zapomniane Cat Patrick
9. Jutro John Marsden

8 blogów, które najchętniej czytam


7 książek, które chcę przeczytać

1. Echa. Kompletna historia Pink Floyd Glenn Povey
2. Kapłanka w bieli Trudi Canavan
3. Córka żelaznego smoka. Smoki Babel Michael Swanwick
4. Paskuda & Co Magdalena Kozak
5. Papierowe miasta John Green
6. Finch Jeff VanderMeer
7. Nakręcana dziewczyna Paolo Bacigalupi

6 powodów, żeby sięgnąć po książkę

1. Chcę poznać nowy świat i nowych bohaterów
2. Pragnę kolejnych przygód
3. Mam wolny czas
4. Zafascynowało mnie dzieło któregoś autora i chcę przeczytać jeszcze jedną jego powieść
5. Pragnę uciec od rzeczywistości
6. Opis tak zachęca, że nie sposób przejść obojętnie obok tej książki

5 powodów, żeby nie sięgnąć po książkę

1. Jest to wyjątkowo nudna książka
2. Nie mam czasu (obowiązki w domu, szkoła itp.)
3. Chce mi się spać
4. Jadę środkiem transportu, w którym jest mnóstwo ludzi, a co za tym idzie - hałas
5. Bawię się z psem :D

4 miejsca w których najlepiej się czyta

1. Mój pokój!
2. Balkon w domku na wsi (zwłaszcza podczas burzy)
3. Park
4. Huśtawka z poduchami

3 autorów na których nowe książki czeka się zawsze długo

1. Kelly Creagh
2. Andrea Cremer
3. L.A.Weatherly (no błagam! 5 maja minęły 2 lata od wydania pierwszej części Anioła!)

2 dobre ekranizacje

1. The perks of being a wallflower (Charlie Stephena Chbosky'ego)
2. Harry Potter J.K.Rowlling

1 niesłusznie zapomniany autor

1. Może... Może... Może... Poddaję się. Nie mam pojęcia! 

No i koniec :) Na ostatnie pytanie nie wiem jak odpowiedzieć, więc jeśli przyjdzie mi do głowy jakiś niesłusznie zapomniany autor, dopiszę go do tego punktu. Tymczasem zapraszam wszystkich chętnych do zabawy! Jest to całkiem fajny quiz dla blogerów :D (choć przyznam, że tych ulubionych książek mogłoby być więcej do podania). 
Pozdrawiam!
             


   

        

Konkurs wiosenny

Zgodnie z obietnicą organizuję wiosenny konkurs. Zasady są bardzo proste. Myślę, że nagroda spodoba się Wam :) Zanim przeczytacie zadanie konkursowe, proszę abyście zapoznali się z Regulaminem :)

Regulamin
  • Organizatorem konkursu jestem ja, autorka bloga Zanim Zajdzie Słońce, oraz Wydawnictwo Literackie;
  • Konkurs trwa od dnia dzisiejszego, tj. 7 maja 2013, do 14 maja 2013 (23:59). Na podanie odpowiedzi macie równy tydzień. Zgłoszenia wysyłane po upływie terminu nie będą brane pod uwagę;
  • W konkursie udział brać mogą tylko osoby mieszkające na terenie Polski. Nie wysyłam nagrody za granicę!;
  • Wyniki konkursu zostaną ogłoszone do trzech dni od jego zakończenia (15-17.05)
  • Na zadanie konkursowe proszę odpowiedzieć pod tym postem;
  • W razie złamania któregoś punktu Regulaminu praca będzie zdyskwalifikowana;
  • Zwycięzca zostanie poinformowany poprzez e-mail. Do trzech dni od otrzymania wiadomości musi podać mi swój adres, na który przyjdzie nagroda. W przeciwnym razie wyłonię innego laureata;
  • Osoby posiadające bloga proszę o umieszczenie baneru konkursowego (podany niżej);
  • W komentarzu pod odpowiedzią na pytanie konkursowe proszę podać swój e-mail oraz pseudonim (w przypadku osób Anonimowych) 

Zadanie konkursowe

Szesnastoletnia Adelice Lewys zawsze była wyjątkowa.
Gdy rodzice odkrywają, że ich córka ma niezwykły dar, dar kształtowania rzeczywistości, uczą ją, jak go ukrywać. Nie chcą, by trafiła do tajemniczej Gildii, szkolącej utalentowane dziewczęta - totalitarnej organizacji o ogromnych wpływach. Gildia rządzi światem. Decyduje o tym, co ludzie jedzą, gdzie mieszkają, jak liczne mają potomstwo, a nawet kiedy wybije ich ostatnia godzina.

Gdybyście byli na miejscu Adelice - mogli należeć do grupy wpływowych Prządek Gildii oraz mieć w rękach władzę i moc - zdecydowalibyście się ukrywać swój dar, czy z chęcią dołączylibyście do totalitarnej organizacji? 
Swoją odpowiedź uzasadnijcie w 4-7 zdaniach.

Nagroda


Przędza Gennifer Albin, Wydawnictwo Literackie 2013

Baner konkursowy

  


             Powodzenia!

040. Marissa Meyer - "Saga księżycowa. Scarlet"

  Recenzja przedpremierowa

Tytuł: Saga księżycowa. Scarlet
Tytuł oryginału: Scarlet
Autor: Marissa Meyer
Data premiery: 8 maja 2013r.
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 496

  

Rieux, Francja. Babcia osiemnastoletniej Scarlet ginie w tajemniczych okolicznościach. Zdana na siebie dziewczyna rozważa różne opcje związane ze zniknięciem jedynej bliskiej jej osoby, gdy w jej życiu pojawia się Wilk, który być może zna odpowiedzi na wiele pytań pozostawionych Scarlet przez babcię. W tym samym czasie Cinder – dziewczyna cyborg mieszkająca we Wspólnocie Wschodniej – próbuje wydostać się z więzienia i postępować według wskazówek doktora Erlanda. Wie, że jeśli ucieczka nie powiedzie się, będzie najbardziej poszukiwanym zbiegiem w całej Wspólnocie. Czas ucieka, królowa Levana niecierpliwi się i zagraża młodemu cesarzowi Kaito, a Cinder musi działać. Drogi tych dwóch różnych bohaterek spotykają się wtedy, gdy Ziemię atakują wojska Luny. Dwie baśnie, dwa światy.



„Nie wiedziała, że wilk jest przebiegłym i niegodziwym zwierzęciem, i nie obawiała się go.”



W pierwszym tomie Sagi księżycowej spotykamy się z Cinder. Życie dziewczyny-cyborga jest łudząco podobne do losów Kopciuszka: wychowuje ją macocha, ma dwie siostry, jest poniżana, niedoceniana i nigdy nie zaznała miłości ze strony Adri, ale wszystko się zmienia w momencie poznania księcia i otrzymania zaproszenia na bal organizowany w pałacu. Tym razem autorka postanowiła wzorować bieg wydarzeń na historii o… Czerwonym Kapturku. Jak wyszło jej to połączenie?
Przyznam szczerze, że nie wiedziałam czego się spodziewać. Opis w ogóle mnie nie zainteresował, a wręcz przeciwnie – sprawił, że niechętnie myślałam o drugiej części Sagi księżycowej. Jak to: Scarlet? A gdzie Cinder i kontynuacja jej niebezpiecznej wędrówki w celu odkrycia prawdy? Mimo wszystko pomysł z Czerwonym Kapturkiem wydał mi się całkiem dobry. Miałam ogromną nadzieję, że pani Meyer nie zepsuje drugiej części. Tyle obaw, tyle pytań…

W drugim tomie Sagi księżycowej spotykamy się z nowymi bohaterami, jak i z tymi z poprzedniej części. Wspomniana w opisie Scarlet od razu sprawiła, że pozytywnie podeszłam do lektury. W kilku rzeczach była inna od Cinder, chociaż obie miały jedną, ważną, wspólną cechę – ogromną odwagę. Scarlet mieszka jedynie z babcią, a kiedy ta ginie w tajemniczych okolicznościach, zrozpaczona dziewczyna na pierwszym planie umieszcza poszukiwania jej. Jednak jak ma rozpocząć pościg za porywaczami skoro nie zna odpowiedzi na najważniejsze pytania: dlaczego jej babcia porzuciła swój czip ID? Czy przeszłość Michelle Benoit mogła mieć wpływ na zniknięcie? Kim są porywacze i czego żądają od Scarlet i Michelle?
Największą zaletą Scarlet jest siła i determinacja. W takiej sytuacji ja sama poddałabym się i pogodziła z takim losem, lecz ona nawet nie chce myśleć o możliwości porzucenia wszelkiej nadziei. Wydawała mi się bardzo naturalna, bez grama schematycznego zachowania. Niektóre jej reakcje były tak prawdziwe, że aż dziwiłam się autorce. Nie jest w stanie od razu zaufać nowym ludziom, ale potrafi niejednego zaskoczyć swoją stanowczością oraz władczością. Skoro jest naturalna, musi mieć też swoje wady, bo nikt nie jest idealny. Przede wszystkim Scarlet jest trochę naiwna – okej, nie trochę. Pomimo tego, że nie ufa nikomu, postanowiła wyruszyć w drogę z poznanym dzień wcześniej Wilkiem. Jest nim tak zafascynowana, że nie dostrzega pewnych niedociągnięć w historii jego krótkiego życia, a nabiorą one sensu kilkadziesiąt stron dalej.
Sam Wilk to postać bardzo ciekawa, która od samego początku mnie oczarowała. W jego zachowaniu również nie dostrzegłam żadnej sztuczności ani schematyczności. Ten bohater szczególnie mnie zainteresował, ponieważ miał dwa różne oblicza – jedno podczas walki i w towarzystwie swoich kompanów, drugie w obecności Scarlet – co wzbogacało jego charakter i przedstawiało go w innym świetle. Polubiłam Wilka za to, że umiał przyznać się do winy i przeprosić. Jego zauroczenie Scarlet było niezwykle realne i takie niewinne, że aż… słodkie (nie w złym słowa znaczeniu).
Oprócz tych dwóch bohaterów pojawiają się także inni nowi. Cinder w trakcie ucieczki przypadkowo wpada na Carswella Thorne’a, który uparcie uważa się za „kapitana Thorne’a”. Ta postać okazała się fenomenalnym, barwnym i zabawnym dodatkiem do niebezpiecznej podróży dziewczyny-cyborga. Dzięki Thorne’owi w czasie czytania wiele razy wybuchałam śmiechem, z kolei relacje między nim a Cinder całkowicie mnie rozbawiły. Myślę, że bez niego wątek Cinder utraciłby wiele humoru, zainteresowania i tego czegoś, co przyciąga czytelnika. Nie wolno zapomnieć także o Iko, która w drugim tomie zyskuje zupełnie inny, nowy korpus.
Poznani wcześniej Cinder, Kaito, królowa Levana oraz cudotwórcy Lunarskiej księżnej nie zmieniają się ani trochę. Jedynie w zachowaniu Kaia dostrzegłam pewną bezradność w obliczu takiej a nie innej sytuacji. Cinder staje się silniejsza i pewniejsza, zaś przez królową Levanę wylewają się kolejne potoki nienawiści. Nowi bohaterowie uatrakcyjnili całą historię i nadali jej nowych kolorów. Jestem bardzo zachwycona i zadowolona wszystkimi postaciami.


„Czerwony Kapturek był łakomym kąskiem i wilk wiedział, że będzie on jeszcze smaczniejszy niż jej babcia.”



Jeśli chodzi o akcję, nie mam żadnych zastrzeżeń. Przez całą historię tych dwóch dziewcząt non stop coś się dzieje; ucieczka przed policją, wybuch kolejnego ogniska letumosis, decyzje cesarza Kaito, wydostanie się z więzienia… Są momenty mrożące krew w żyłach, jak i chwile poświęcone na odpoczynek, w których bohaterowie mają okazję lepiej się poznać. Lekki styl i barwny język Marissy Meyer sprawia, że czyta się przyjemnie, szybko (może trochę za szybko) i bez problemów. Aż żałuję, że przeczytałam drugi tom w ciągu trzech dni. Połączenie Kopciuszka i Czerwonego Kapturka wyszło pani Meyer naprawdę oryginalnie.
Narracja z dwóch perspektyw pozwala obserwować nam nie tylko losy Scarlet i Cinder, ale również królowej Levany i cesarza Kaia. Dzięki temu przetaczające się między stronami sekrety powoli układają się w spójną, logiczną całość, a dzięki znajomości baśni z dzieciństwa jesteśmy w stanie odgadnąć dalsze losy bohaterek, chociaż (przyznam szczerze) wiele razy autorka wprawiła mnie w zdumienie i sprawiła, że inaczej podchodziłam do lektury. Uważajcie, bo nie każdy będzie tym, za kogo się podaje.



„Och, babciu, jakie ty masz wielkie zęby!”



Podsumowując:
Nieczęsto można natrafić na tak dobrą serię. Saga księżycowa. Scarlet to blisko pięćdziesiąt rozdziałów pełnych akcji, emocji, chwil grozy i cudownego stylu pani Marissy Meyer. W dziecinnie prosty sposób stworzyła dwie łączące się historie, które porwały mnie od samego początku i zachwyciły do granic możliwości. Autorka idealnie przeniosła baśnie na karty swojej powieści, zachowując wszystkie charakterystyczne dla Kopciuszka i Czerwonego Kapturka elementy (jak np. czerwona pelerynka, wilk, las, itd.). Mało tego – punktem kulminacyjnym, gdzie każda postać pokazuje swoją prawdziwą tożsamość, zaskoczyła mnie pod każdym względem. Okazuje się, że nie każdy wilk jest taki straszny. 

„Żebym cię mogła zjeść, kochanie.”

9/10
+ "The best of all"

Za możliwość przeczytania drugiej części mojej ulubionej serii bardzo dziękuję Młodzieżowemu Klubowi Recenzenta