Twórczość naszych czasów - Co w literaturze piszczy #1

Ostatnio w blogosferze oraz w czytelniczym świecie dzieje się coraz więcej - mamy do czynienia z ludźmi nieodpornymi na krytykę, z problemami wydawnictw, brakiem kultury, czytelniczym kryzysem... Wielu blogerów porusza te ważne kwestie, pisząc o tym na swoich blogach. Ja też chciałabym zabrać głos w kilku kwestiach, dlatego stworzyłam kącik dyskusyjny Co w literaturze piszczy. Co dwa tygodnie będę umieszczać artykuł, w którym poruszę książkowe i blogowe 
Dzisiaj, w pierwszym, premierowym arcie, pragnę przybliżyć Wam problem ze współczesną prozą i poziomem literatury.

Tak więc... Zapraszam :) (Tylko na mnie nie krzyczcie!) 



Od pewnego czasu czytelniczy rynek zalewa ogromna fala nowych książek. Pojawiają się powieści polskich autorów, jak i tych zagranicznych. Coraz częściej można się spotkać z literaturą amerykańską, angielską, niemiecką… To bardzo dobrze, że mamy okazję zapoznać

się z całkiem nowymi, innymi historiami, a co za tym idzie – przywiązywać się do niektórych bohaterów i ich światów, lecz najważniejsze pytanie brzmi, czy w morzu nowiutkich książek możemy znaleźć wartościową lekturę, która pozostawi w nas ślad na bardzo długi czas? Czy gdzieś między kolejnymi półkami z miłosnymi powieściami znajdziemy tą jedną mówiącą o prawdziwym poświęceniu, oddaniu i życiu?



  Problem ze współczesną literaturą daje się we znaki – myślę, że większość to zauważyła. Coraz trudniej możemy trafić na naprawdę dobrą książkę, pełną morałów i lekcji poprawnego postępowania. Co to znaczy: dobra książka? Czy to ta z piękną okładką i interesującym opisem? A może ta z najsławniejszego w Polsce wydawnictwa?
Przede wszystkim „dobra książka”, to taka lektura, która nie wypuszcza nas spomiędzy swoich kartek przez długi czas. Na pewno każdy z nas ma taką, a przynajmniej mile ją wspomina. Jej bohaterowie są ludźmi takimi jak my: z problemami, wadami, zaletami, słabościami oraz lękami… No bo który człowiek jest odporny na emocje innej osoby i nie boryka się z żadnymi życiowymi zakrętami? Nawet w znanych nam dobrze paranormalnych młodzieżówkach (zazwyczaj) bohaterki zmagają się ze swoimi nastoletnimi problemami. Jednak nie każda książka, w której bohater ma ludzkie problemy czyni z niej dobrą lekturę.
Idealnym przykładem książki o życiu, śmierci i poświęceniu jest Tańcząc na rozbitym szkle Ka Hankock. Niby kolejna powieść o chorobie, a jednak jest to zapadająca w pamięć, wzruszająca i przemawiająca do rozsądku historia małżeństwa z klątwą w postaci wad genetycznych. Dzięki autorce, która wykreowała głównych bohaterów poznałam siłę miłości. Dowiedziałam się również, że poświęcenie to brat odwagi, a niestety właśnie jej brakuje wielu ludziom w dzisiejszym, nowym świecie. Kolejnym przykładem „dobrej książki” jest robiąca furorę wśród czytelników powieść Johna Greena Gwiazd naszych wina. Historia dwóch nastolatków skazanych na walkę z chorobą zwróciła moją uwagę na kilka bardzo ważnych życiowych kwestii i pokazała również dojrzałość bohaterów, którzy swą inteligencją zawstydziliby niejednego dorosłego.
Do czego zmierzam? Do tego, że teraz coraz trudniej jest natrafić na książkę zostawiającą ślad w naszej czytelniczej duszy. Owszem, na rynku wydawniczym ukazało się mnóstwo kuszących pozycji, lecz większość z nich to „taka tam historyjka o dwóch zakochanych” lub „taka tam historyjka o kolejnej zdradzie”. Dzisiejsza literatura podąża za modą i pokazuje nam przede wszystkim potrzeby ludzi, a należą do nich: zakochanie się, przynależność do kogoś, odnalezienie swojej własnej drogi, wspaniała praca…
Współczesny czytelniczo-twórczy świat w większości opiera się na zasadzie „Napisz, wydaj, bądź sławny”. Nie liczy się co napiszesz, ale najważniejsze jest to, abyś wydał swoje dzieło i zdobył sławę, nawet jeśli jest to najbanalniejszy romans lub kolejna schematyczna młodzieżówka. Po co marnować czas na wymyślanie inteligentnych dialogów i morałów, skoro można zaspokoić ludzkie pragnienie, dając gorącą scenę seksu lub pełną napięcia poważną kłótnię, z której nikt nie wyniesie nic dobrego? A no tylko dlatego, że na dzień dzisiejszy duża część czytelników zwraca uwagę na to, co dyktuje współczesna moda, czyli: zakochaj się, pójdź z kimś do łóżka, możesz ewentualnie go zdradzić (bo to teraz modne), wyjdź z koleżankami do baru i upij się (przecież każdy tak robi!), później miej paskudnego kaca… Poziom literatury spada, bo zależy on od ludzkiej mentalności. Skoro jesteśmy nastawieni na to, że teraz liczy się tylko paczka znajomych i najprzystojniejszy facet, to właśnie to otrzymamy w książce.
Jeszcze niedawno, kiedy w księgarniach rozpoczął się sezon na paranormalne romanse, czytelniczki (w dużej mierze) liczyły na to, że na swojej drodze spotkają tego jedynego, cudownego, idealnego chłopaka, który nie ma żadnych wad. Spójrzmy prawdzie w oczy – człowiek bez wad może być co najwyżej dobrze zaprogramowanym robotem przyszłości, chociaż i one na pewno będą miały jakieś usterki.
W tym artykule zmierzam do tego, że moda ma ogromne znaczenie dla poziomu współczesnej literatury. Rzadko możemy trafić na książkę, która ukazała się niedawno, a która zamieszała w naszym życiu, ponieważ w większości spotykamy się z powieściami, gdzie występuje ten sam schemat.
Sama piszę książkę. Tak, pragnę w przyszłości wydać swoją własną powieść, lecz równie mocno chcę (i ze wszystkich sił staram się), aby stworzona przeze mnie historia zostawiła jakiś ślad w czytelniczych duszach i dała coś do myślenia. Chcę, żeby ktoś zapamiętał jakąś myśl i powiedział „Aha, to było z tej książki…”.
Literatura to gra słów – bardzo piękna gra słów. Słowa są puzzlami, a kiedy ułożymy je w odpowiednie kombinacje, otrzymamy cudowne obrazy. Trzeba tylko wziąć dobrą część i włożyć ją we właściwe miejsce. Źle ułożone puzzle dadzą nam fałszywe wizje czegoś sztucznego. To od nas, przyszłych twórców i czytelników, zależy, czy kolejne powieści będą wpływały na nas, naszą postawę i myślenie. 

Wyniki Konkursu Wiosennego!

Wyniki miały zostać ogłoszone w piątek. Przepraszam Was za zwłokę. Szkoła (i walka o oceny) daje w kość, a po za tym wybranie jednej najlepszej pracy spośród 21 odpowiedzi jest naprawdę trudne!
Powiem szczerze, że poziom był bardzo wysoki. Z każdej odpowiedzi na pytanie konkursowe można wyciągnąć wiele mądrości, a i wasza dojrzała postawa mówiła wystarczająco dużo. Zdania były podzielone, co wprawiło mnie w zaskoczenie :) 
Nie trzymam Was dłużej w niepewności! Tak jak wspominałam wcześniej... Jak wybrać spośród 21 prac tą jedną najlepszą, skoro wszystkie są bardzo dobre? Cóż, musiałam podjąć decyzję. Tak więc po wielu konsultacjach ze znajomymi i wielokrotnym czytaniu każdej odpowiedzi spośród 21 prac wyłoniłam tą jedną. 


Zwycięzcą Konkursu Wiosennego jest...


(chwila napięcia)




(jeszcze kilka sekund)



Liss Carrie!

Pytanie:
Szesnastoletnia Adelice Lewys zawsze była wyjątkowa.
Gdy rodzice odkrywają, że ich córka ma niezwykły dar, dar kształtowania rzeczywistości, uczą ją, jak go ukrywać. Nie chcą, by trafiła do tajemniczej Gildii, szkolącej utalentowane dziewczęta - totalitarnej organizacji o ogromnych wpływach. Gildia rządzi światem. Decyduje o tym, co ludzie jedzą, gdzie mieszkają, jak liczne mają potomstwo, a nawet kiedy wybije ich ostatnia godzina.
 
Gdybyście byli na miejscu Adelice - mogli należeć do grupy wpływowych Prządek Gildii oraz mieć w rękach władzę i moc - zdecydowalibyście się ukrywać swój dar, czy z chęcią dołączylibyście do totalitarnej organizacji? 
 
Odpowiedź:
 Oczywiście ciężko jest odpowiedzieć na takie pytanie, bo można mówić różne rzeczy a zrobić coś innego. Ale gdybym to ja miała wybór (na szczęście nie muszę podejmować takich decyzji) nie chciałabym dołączyć do Gildii. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta i, można powiedzieć, banalna: nienawidzę, gdy ktoś narzuca mi to co mam zrobić i, gdy ktoś mnie kontroluje. Lubię mieć wybór i wpływ na swoje życie. Fakt, faktem popełniam błędy, ale to są moje błędy i one uczą mnie odpowiedzialności, podejmowania, według mnie, właściwych decyzji. Dołączyłabym do Gildii tylko wtedy gdyby moim bliskim groziłoby jakiekolwiek niebezpieczeństwo ze strony władających światem, ponieważ aby chronić rodzinę i przyjaciół jestem gotowa zrobić wszystko.


  Serdecznie gratuluję!
Jak mówię, poziom był bardzo wysoki i do dzisiaj zastanawiałam się, która praca powinna wygrać. Dowiedziałam się, że wielu uczestników wolałoby dołączyć do grupy Prządek Gildii. Mieć władzę w swoich rękach... kusząca propozycja :) 

042. Brodi Ashton - "Podwieczność" [przedpremierowo]

Recenzja przedpremierowa

Tytuł: Podwieczność
Tytuł oryginału: Everneath
Autor: Brodi Ashton
Data premiery: 22 maja 2013r.
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: ---

Zeszłej wiosny załamana Nikki Beckett postanowiła uśmierzyć swój ból i zniknąć w Podwieczności, gdzie w towarzystwie Cole’a powoli zapominała o opuszczonym niedawno świecie. Jednak przez sto lat pobytu w Podwieczności wspomnienia wcale nie opuszczają jej głowy. Wie, że tam, na górze, ma kilka spraw do załatwienia.
Teraz wraca. Ma sześć miesięcy, aby pożegnać się ze swoją rodziną, chłopakiem i przyjaciółmi; pół roku na naprawienie popełnionych na Ziemi błędów oraz pozostawienie najbliższym dobrych chwil do zachowania w sercu. Ale jest jeden problem: jej śladem podąża Cole, który przybył za Nikki, aby przekonać ją do powrotu do Podwieczności. Wie, że dziewczyna może pomóc mu objąć tron w podziemiach. Wraz z pojawieniem się Cole’a Nikki zauważa, że nie zna odpowiedzi na mnóstwo pytań dotyczących Karmienia oraz jej przetrwania w Podwieczności. Czas ucieka, na Powierzchni sprawy nie mają się dobrze, Cole robi wszystko, by utrudnić Nikki życie, zaś główna bohaterka stara się zapanować nad chaosem.

Co pomyślałam, kiedy przeczytałam opis? „To będzie coś!”. Przyznam szczerze, że bardzo mnie zainteresował. Raz na czas lubię spotkać się ze zwykłą paranormalną młodzieżówką, odpocząć od „poważnych” lektur i wejść do prostego, nieskomplikowanego świata, ale po ujrzeniu zapowiedzi Podwieczności czułam, że nie będzie to taki zwykły

paranormal romance, tylko naprawdę wciągająca, ciekawa książka. Gdy tylko otrzymałam egzemplarz debiutanckiego dzieła pani Ashton, natychmiast zaczęłam go czytać. Stopniowo świat Nikki Beckett pochłaniał mnie, a każda następna strona obiecywała coraz więcej, aż tu nagle przyszedł czas na spektakularny punkt kulminacyjny i koniec. Czy gdybym mogła, zostałabym dłużej w świecie Nikki, Cole’a i Jacka?

Pierwszy rozdział zupełnie mnie zaczarował. Autorka ukazała w nim decyzję Nikki, postać Cole’a i Podwieczność, która robiła wrażenie swoim mrocznym klimatem. Uważam, że był to bardzo dobry pierwszy krok. Mimo to świetny początek niekoniecznie musi oznaczać, że kolejne rozdziały będą utrzymywały się na tym samym poziomie. Po powrocie Nikki na Powierzchnię sceptycznie podeszłam do następnych stron. Dziewczyna przychodzi do domu, ponownie zaczyna naukę w szkole, spotyka się z tymi samymi ludźmi, z którymi zadawała się przed zniknięciem, ale… wydawało mi się to trochę sztuczne. Zwłaszcza zachowanie niektórych osób (np. ojca Nikki) i relacje pomiędzy kilkoma bohaterami. Miałam wrażenie, że autorka zdobywa się na oryginalność samym pomysłem, lecz do wykonania wkradła się odrobina schematyzmu.
Na szczęście później nie jest tak źle. Akcja rozkręca się stopniowo, co wpływa pozytywnie do całość, bo sekrety i pytania pojawiają się w równych odstępach czasu, a to nie powoduje chaosu i zamętu w treści. W ten oto sposób łatwiej mi było zrozumieć świat Nikki (zarówno ten w Podwieczności, jak i ten na Powierzchni) oraz kłopoty związane z jej przybyciem do domu.
Jeśli chodzi o bohaterów, to było bardzo różnie. Nikki to osóbka niezdecydowana i (tak odczuwałam) lekko zagubiona, lecz na swój sposób silna. Z jednej strony chciała podejść do Jacka, porozmawiać z nim, wyjaśnić swoje zniknięcie i kontynuować wspaniałą znajomość, lecz z drugiej nie chciała, by chłopak ponownie cierpiał po jej odejściu do Tuneli. Nie czepiałabym się tej kwestii, gdyby nie fakt, że jej decyzja zajmuje aż połowę treści. Pomijając wady Nikki, główna bohaterka na szczęście nie jest kolejną, denerwująca nastolatką z szablonowych paranormalnych romansów, lecz całkiem interesującą i ciekawą postacią. Myślę, że gdyby autorką poświęciła jej kreacji trochę więcej czasu, Nikki Beckett byłaby jedną z lepszych, barwnych bohaterek.

Cole, czyli chłopak, z którym Nikki udała się do Podwieczności, stał się moją ulubioną postacią w powieści pani Ashton. Być może do obdarzenia sympatią tej postaci przyczynił się jej lekko schematyczny charakter (niegrzeczny chłopiec grający w rockowej kapeli), lecz myślę, że w dużej mierze polubiłam go za to, kim był dla Podwieczności i co potrafił robić ze swoją mocą. Tak więc Cole’a uważam za świetną postać. Niestety z Jackiem nie było tak kolorowo. O ile na samym początku autorka przedstawiła go w interesujący sposób, tak później coraz mniej byłam zaciekawiona jego osobą i tym, co czuł do Nikki. Wydawał mi się trochę nudny i nijaki w porównaniu do głównej bohaterki i Cole’a, chociaż we fragmentach ukazujących życie Nik przed jej odejściem do Podwieczności autorka bardzo dobrze pokazywała jego charakter. Odrobinę przeszkadzało mi też niedopracowanie osobowości Jules – przyjaciółki Nikki. Jestem w stanie przejść obok tego obojętnie, gdyż ta postać nie wprowadza nic nowego do powieści pani Ashton.

„Pamiętać jest łatwo. To zapomnienie jest prawdziwą sztuką”

Styl Brodi Ashton pozostawia trochę do życzenia. Zbyt krótkie zdania po pewnym czasie stają się uciążliwe, przez co trudno było mi podzielać emocje bohaterów i wpasować się w ich sytuację. Dialogi też nie powalają, ale nie są aż takie złe. Gdyby autorka dopracowała te elementy, całość prezentowałaby się znacznie lepiej i dodawałaby książce uroku. Szkoda, aby debiutancka powieść pani Ashton straciła tyle blasku tylko przez jej trochę ciężki styl. Na szczęście język, jakim posługuje się pisarka, jest o niebo lepszy, bo prosty i łatwy w zrozumieniu.
Największą zaletą Podwieczności Brodi Ashton jest punkt kulminacyjny, który wprawił mnie w osłupienie. Takiego rozwoju akcji nigdy bym się nie spodziewała! Poświęcenie bohaterów było ogromne, rozwiązanie części zagadek ekscytujące, a koniec sprawił, że zaniemówiłam. Nie zrażajcie się do tej powieści na samym starcie. Uwierzcie mi – warto przebrnąć przez kilkanaście rozdziałów do punktu kulminacyjnego.

„Nienawiść. Takie silne uczucie. Od nienawiści do miłości jeden krok.”

Podsumowując:
Jest naprawdę dobrze. Może nie powalająco, ale świetnie i kolorowo. Podwieczność zapada w pamięć i pozostawia miłe wspomnienia. Po tak niezłej pierwszej części na pewno sięgnę po drugą. Jestem ciekawa, co też wymyśli Nikki, aby odzyskać to, co utraciła. 



7/10



Za możliwość wkroczenia do świata Nikki Beckett serdecznie dziękuję wydawnictwu Papierowy Księżyc

  
 

041. Dr Doreen Virtue - "Św. Maryja Królowa Aniołów - Jak uzyskać Jej wsparcie"

Tytuł: Św. Maryja Królowa Aniołów - Jak uzyskać Jej wsparcie
Tytuł oryginału: Mary, Queen of Angels
Autor: Dr Doreen Virtue 
Data premiery: 2012
Wydawnictwo: Studio Astropsychologii
Liczba stron: 216

  

Maryja – rodzicielka Jezusa Chrystusa, opiekuńcza, tolerancyjna, kochająca i współczująca. Idealna matka, jak w opisie mówi dr Doreen Virtue, autorka znana na całym świecie dzięki publikacjom dotyczącym kontaktowania się z aniołami. Teraz pragnie nam pokazać cuda, jakie mogą się stać, jeśli swoje zaufanie powierzymy Jej – Maryi.

Jak sama autorka pisze we wstępie, jest to książka o charakterze bezwyznaniowym, więc nie zrażajcie się do niej na samym początku. Pozwólcie, abym opowiedziała Wam co nie co o cudach Matki Bożej.
Autorka wiele czasu poświęciła na modlitwach i badaniach. Dzięki temu nakreśla nam piękny i wyraźny obraz sytuacji wielu ludzi z jej książki, w których się znaleźli. Pani Virtue poświęca dwanaście bogatych w jej cudowny styl i język rozdziałów na opowiedzenie nam kilku historii z Matką Boską jako główną bohaterką. Najpierw przybliża nam Jej postać: skąd pochodziła, gdzie występuje i kim była. Myślę, że jest to bardzo dobry wstęp do historii, które autorka będzie później nam przybliżać.

Wydarzenia danych bohaterów w książce pani Doreen to nie jakieś tam historyjki, które zostaną zapomniane po kilku latach – są to przeżycia zapadające w pamięć na całe życie, niezwykłe, jedyne w swoim rodzaju, cudowne i sprawiające, że człowiek inaczej patrzy na świat. Być uczestnikiem w spotkaniu Matki Boskiej jest jak największe wyróżnienie na świecie; właśnie taką tezę wysnułam po przeczytaniu dzieła pani Virtue. W końcu ujrzenie Maryi nie jest rzeczą, z którą możemy spotkać się na co dzień! Parę z opowiadanych przez autorkę historii wprawiło mnie w ogromne zdziwienie i zaskoczenie. Bardzo chciałam znaleźć się na ich miejscu i poczuć to, co oni.


Jeśli chodzi o styl pani Doreen i język, to nie mam absolutnie nic do zarzucenia. Czytało się wspaniale, żadnych trudnych słów lub niezrozumiałych zwrotów. Sama, czysta przyjemność. To zadziwiające, jak prostymi słowami autorka może nieść ze sobą tyle emocji. Fantastycznie! Należy również zwrócić uwagę na dodatki zamieszczone na końcu książki w postaci modlitw do Matki Boskiej. Uważam, że idealnie pasują do całości.


Postępując tak jako bohaterowie tych wszystkich pięknych opowiadań dowiadujemy się, w jaki sposób możemy uzyskać wsparcie Królowej Aniołów. Jeśli będziemy się starać, a nasze prośby będą szczere i popłyną z serca, nie okaże się to niczym trudnym. Maryja jest naszą Matką i dba o wszystkie dzieci.

Nawet jeśli nie jesteście osobami religijnymi i mocno zakorzenionymi w wierze, polecam Wam przeczytanie tejże książki. Dlaczego? Bo dzięki niej ujrzycie zdarzenia różnych ludzi, którym sił dodawała modlitwa do Matki Boskiej. Być może zmieni to odrobinę Wasz punkt widzenia, a może dalej będziecie sceptycznie podchodzić do spraw związanych z wiarą, ale lektura kolejnego dzieła pani Virtue jest naprawdę warta uwagi, chociażby ze względu na wiarygodność tych zdarzeń.

8/10


Za możliwość przeczytania tej pasjonującej lektury serdecznie dziękuję wydawnictwu Studio Astropsychologii. Książkę można nabyć TUTAJ.